Φάρμακα που μπορούν να προκαλέσουν εμβοές: τι λένε τα στοιχεία και τι να κάνετε

Πρώτον: ποτέ μην σταματάτε ένα φάρμακο που έχει συνταγογραφηθεί μόνοι σας

Αν υποψιάζεστε ότι ένα φάρμακο προκαλεί ή επιδεινώνει τις εμβοές σας, μιλήστε με τον συνταγογράφο σας ή με φαρμακοποιό πριν αλλάξετε οτιδήποτε. Πολλά από τα φάρμακα που εμπλέκονται θεραπεύουν σοβαρές παθήσεις, και η απότομη διακοπή τους μπορεί να βλάψει περισσότερο από τις εμβοές. Το υπόλοιπο αυτής της οδηγίας εξηγεί τι είναι γνωστό, ώστε η συζήτηση να είναι καλά ενημερωμένη.

Ποια φάρμακα εμπλέκονται

Το Εθνικό Ινστιτούτο ΗΠΑ για την Κωφότητα και Άλλες Διαταραχές Επικοινωνίας (NIDCD) καταγράφει τον εμβοό ως πιθανή παρενέργεια ορισμένων φαρμάκων, ειδικά σε υψηλές δόσεις, και αναφέρει μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως η ιβουπροφαίνη, η ναπροξένη και η ασπιρίνη, ορισμένα αντιβιοτικά, αντικαρκινικά φάρμακα, φάρμακα κατά της ελονοσίας και αντικαταθλιπτικά. Το NHS παρέχει μια παρόμοια λίστα: κάποια χημειοθεραπευτικά φάρμακα, αντιβιοτικά, ΜΣΑΦ και ασπιρίνη. Το γεγονός ότι ένα φάρμακο περιλαμβάνεται σε αυτές τις λίστες δεν σημαίνει ότι θα προκαλέσει εμβοές σε εσάς. Σημαίνει ότι η σχέση είναι γνωστή και αξίζει να αναφερθεί στο άτομο που σας το συνταγογραφεί.

Η δόση και η συχνότητα έχουν σημασία

Οι περισσότερες από αυτές τις επιδράσεις εξαρτώνται από το πόσο και πόσο συχνά. Η ασπιρίνη είναι το καλύτερα μελετημένο παράδειγμα. Μια ανασκόπηση του 2000 από τον Cazals περιγράφει εμβοές, μικρή έως μέτρια απώλεια της ευαισθησίας ακοής και αλλαγμένη αντίληψη των ήχων μετά από μεγάλες δόσεις σαλικυλικών, που αναπτύσσονται τις πρώτες μέρες της θεραπείας και αναστρέφονται μέσα σε λίγες μέρες μετά τη διακοπή τους. Επισημαίνει επίσης ότι οι άνθρωποι διαφέρουν αξιοσημείωτα στην ευαισθησία τους. Ένα περιστασιακό δισκίο για πονοκέφαλο είναι μια διαφορετική κατάσταση από υψηλές καθημερινές δόσεις.

Τι ανακάλυψε μια μεγάλη μελέτη για τα καθημερινά παυσίπονα

Η Μελέτη Υγείας των Νοσηλευτριών II παρακολούθησε 69.455 γυναίκες ηλικίας 31 έως 48 ετών, οι οποίες δεν είχαν εμβοές στην αρχή, από το 1995 έως το 2017. Ο Curhan και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι η συχνή χρήση ασπιρίνης σε χαμηλή δόση δεν σχετιζόταν με υψηλότερο κίνδυνο επίμονης εμβοής. Η συχνή χρήση ασπιρίνης σε μέτρια δόση συνδέθηκε με υψηλότερο κίνδυνο μεταξύ των γυναικών κάτω των 60 ετών, και η συχνή χρήση άλλων ΜΣΑΦ ή παρακεταμόλης (ακεταμινοφαίνης) συνδέθηκε με ελαφρώς υψηλότερο κίνδυνο για όλες τις γυναίκες, με την τάση ο κίνδυνος να αυξάνεται με τη συχνότητα χρήσης. Η χρήση και τα συμπτώματα αναφέρθηκαν από τις ίδιες τις συμμετέχουσες, οι λόγοι λήψης αναλγητικών ήταν άγνωστοι, και οι συγγραφείς καλούν για μελέτες σε άνδρες και σε μη Λευκές γυναίκες. Πρόκειται για συσχετίσεις, όχι απόδειξη ότι τα φάρμακα προκάλεσαν την εμβοή.

Ποια αποτελέσματα υποχωρούν, και ποια μπορεί να μην υποχωρούν

Μια ανασκόπηση του 2017 για την ωτοτοξικότητα που προκαλείται από φάρμακα από τους Lanvers-Kaminsky και συναδέλφους επισημαίνει ότι η ωτοτοξικότητα πολλών φαρμάκων υποχωρεί αφού διακοπεί η θεραπεία, αλλά ότι τα αντικαρκινικά φάρμακα που βασίζονται σε πλατίνα και τα αντιβιοτικά αμινογλυκοσίδης συνδέονται με μόνιμη απώλεια ακοής. Η ανασκόπηση επίσης συζητά μεθόδους για την πρώιμη ανίχνευση των επιπτώσεων στην ακοή. Για αυτές τις θεραπείες, η απόφαση ανήκει στην ιατρική ομάδα, η οποία ζυγίζει τον κίνδυνο για την ακοή σε σχέση με την κατάσταση που θεραπεύεται. Εάν ξεκινάτε μία, ρωτήστε αν η ακοή σας θα ελέγχεται κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Σημάδια που χρειάζονται άμεση ιατρική φροντίδα

Ανεξάρτητα από τα φάρμακα που παίρνετε, κάποιες καταστάσεις είναι επείγουσες. Το NHS συνιστά να πάτε στα Επείγοντα (A&E) ή να καλέσετε το 999 στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν η εμβοή εμφανιστεί μετά από τραυματισμό στο κεφάλι, ή συνοδεύεται από ξαφνική απώλεια ακοής, αδυναμία στους μύες του προσώπου ή αίσθηση ζάλης (ίλιγγος), και να πάρετε μαζί σας τα φάρμακα που παίρνετε. Συνιστά επίσης να ζητήσετε επειγόντως ραντεβού με τον γιατρό (GP) αν η εμβοή πάλλεται συγχρονισμένα με τον παλμό σας. Εκτός Ηνωμένου Βασιλείου, χρησιμοποιήστε τις τοπικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και ιατρικής φροντίδας στις ίδιες καταστάσεις.

Δημιουργήστε ένα χρονοδιάγραμμα πριν από το ραντεβού

Το πιο χρήσιμο πράγμα που μπορείτε να φέρετε είναι ένα χρονοδιάγραμμα: πότε ξεκίνησε ή άλλαξε ο εμβοές, ποια φάρμακα ξεκινήσατε, σταματήσατε ή αλλάξατε γύρω σε εκείνη την περίοδο, και οποιαδήποτε μη συνταγογραφούμενα παυσίπονα ή συμπληρώματα παίρνετε τακτικά, με ποια συχνότητα τα παίρνετε, καθώς η συχνότητα έχει σημασία. Φέρτε τα κουτιά ή μια λίστα με τα ακριβή ονόματα και τις δόσεις. Αυτό επιτρέπει στον γιατρό να δει εάν ο χρονοδιάγραμμα ταιριάζει και εάν υπάρχει εναλλακτική.

Ερωτήσεις για να κάνετε στον γιατρό ή στον φαρμακοποιό

Είναι η εμβοές γνωστή παρενέργεια αυτού του φαρμάκου; Θα μπορούσε να αλλάξει η δόση ή η χρονική στιγμή λήψης; Υπάρχει εναλλακτική με χαμηλότερο κίνδυνο για τα αυτιά μου; Αν αυτό το φάρμακο είναι η αιτία, είναι πιθανό το αποτέλεσμα να μειωθεί μετά τη διακοπή; Πρέπει να εξεταστεί η ακοή μου κατά τη διάρκεια της θεραπείας; Ένας φαρμακοποιός συχνά μπορεί να απαντήσει στις πρώτες ερωτήσεις επί τόπου, ειδικά για προϊόντα που πωλούνται χωρίς συνταγή.

Τα παυσίπονα χωρίς ιατρική συνταγή αξίζουν προσοχή

Τα παυσίπονα που αγοράζονται χωρίς συνταγή είναι εύκολο να τα ξεχάσετε όταν καταγράφετε τα φάρμακά σας. Αν τα παίρνετε αρκετές μέρες την εβδομάδα, πείτε το και ρωτήστε αν αυτή η συχνότητα είναι κατάλληλη για εσάς. Μην αντικαθιστάτε απλώς το ένα με το άλλο μόνοι σας: τα ευρήματα της ομάδας παραπάνω περιλάμβαναν διάφορους τύπους παυσίπονων, και κάθε ένα έχει τους δικούς του κινδύνους πέρα από τα αυτιά.

Τι να περιμένετε αν αλλάξει ένα φάρμακο

Για πολλά φάρμακα, όπως περιγράφεται παραπάνω, η επίδραση στο αυτί υποχωρεί μετά τη διακοπή· για άλλα μπορεί να παραμείνει. Όπως και να έχει, η αλλαγή σπάνια είναι άμεση. Συνεχίστε να σημειώνετε πώς συμπεριφέρεται ο εμβοή τις επόμενες εβδομάδες αντί για μέρα με τη μέρα, έτσι ώστε η επόμενη συζήτηση με τον συνταγογράφο να βασίζεται σε ένα μοτίβο και όχι σε μία κακή ημέρα.

Αν η εμβοή παραμένει

Αν η εμβοή επιμένει μετά την αλλαγή ενός φαρμάκου, ή αν δεν εμπλέκεται κανένα φάρμακο, εφαρμόζεται η γενική προσέγγιση για την εμβοή. Η κλινική πρακτική κατευθυντήρια γραμμή των ΗΠΑ από τον Tunkel και συνεργάτες συνιστά στοχευμένο ιστορικό και εξέταση, άμεση αξιολόγηση της ακοής όταν η εμβοή είναι μονόπλευρη, επίμονη ή συνοδεύεται από προβλήματα ακοής, και γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία για επίμονη, ενοχλητική εμβοή. Συνιστάται να αποφευχθούν διαιτητικά συμπληρώματα όπως το Ginkgo biloba, η μελατονίνη ή ο ψευδάργυρος για τη θεραπεία της.

Καμία φαρμακευτική αγωγή δεν θεραπεύει τον ίλιγγο από μόνος του

Ο NIDCD αναφέρει ότι δεν υπάρχουν φάρμακα ειδικά για τη θεραπεία του ίλιγγου, αν και ένας γιατρός μπορεί να συνταγογραφήσει αντικαταθλιπτικά ή φάρμακα κατά του άγχους για να βελτιώσει τη διάθεση ή να βοηθήσει στον ύπνο. Η αμερικανική κατευθυντήρια οδηγία συνιστά να αποφεύγονται τα αντικαταθλιπτικά, τα αντισπασμωδικά, οι αγχολυτικά ή τα ενδοτυμπανικά φάρμακα για την τακτική θεραπεία του επίμονου, ενοχλητικού ιλίγγου. Να είστε προσεκτικοί με οποιοδήποτε προϊόν πωλείται ως θεραπεία.

Πού εντάσσεται ο Tacet

Tacet δεν αξιολογεί φάρμακα και δεν μπορεί να σας πει εάν ένα φάρμακο είναι η αιτία. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να υποστηρίξει τη συνομιλία. Το ημερήσιο ημερολόγιο καταγράφει πόσο σας ενόχλησε ο εμβοής σε μια κλίμακα από 0 έως 10, με προαιρετικές ετικέτες και σημείωση ελεύθερης μορφής όπου μπορείτε να γράψετε την ημερομηνία που ξεκινήσατε ή αλλάξατε ένα φάρμακο, και εξάγει σε PDF για να το φέρετε σε ένα ραντεβού. Εν τω μεταξύ, οι ήχοι του και ο νυχτερινός χρονοδιακόπτης του, που σβήνει σταδιακά αντί να σταματά απότομα, μπορούν να κάνουν τις ήσυχες στιγμές πιο ανεκτές.

Περαιτέρω ανάγνωση

• NIDCD · Tinnitus
• NHS · Tinnitus
• Cazals (2000), Auditory sensori-neural alterations induced by salicylate, Progress in Neurobiology
• Curhan, Glicksman, Wang, Eavey & Curhan (2022), Longitudinal study of analgesic use and risk of incident persistent tinnitus, Journal of General Internal Medicine
• Lanvers-Kaminsky, Zehnhoff-Dinnesen, Parfitt & Ciarimboli (2017), Drug-induced ototoxicity: Mechanisms, pharmacogenetics, and protective strategies, Clinical Pharmacology & Therapeutics
• Tunkel et al. (2014), Clinical Practice Guideline: Tinnitus, Otolaryngology–Head and Neck Surgery