Tablica Schulte: jak grać, co ćwiczy i jak poprawić swój czas

Czym jest tablica Schulte

Tablica Schulte to siatka z losowo rozmieszczonymi liczbami, które należy znajdować w kolejności, od najmniejszej do największej, tak szybko jak tylko potrafisz. Klasyczna wersja to siatka 5×5 zawierająca liczby od 1 do 25. Została ona opracowana po raz pierwszy jako psychodiagnostyczny test uwagi przez niemieckiego psychiatra i psychoterapeutę Waltera Schulte, a dwie mierzone wartości to czas, który zajmuje wykonanie zadania, oraz liczba popełnionych błędów. Dziś tablica jest znana głównie jako ćwiczenie na szybkie czytanie i koncentrację, co jest źródłem większości nieporozumień na jej temat.

Jak grać, krok po kroku

Zacznij od świeżo przetasowanej siatki. Znajdź 1, potem 2, potem 3 i tak dalej aż do 25: na papierze wskazujesz każdy numer, na telefonie stukasz w niego. Zegar zaczyna działać przy pierwszym spojrzeniu na siatkę i zatrzymuje się na 25. Zawsze używaj nowego układu przy próbie na czas. Jeśli powtórzysz tę samą siatkę, mierzysz swoją pamięć miejsc, gdzie były liczby, zamiast swojego poszukiwania. Zapisz swój czas i błędy razem, ponieważ jedno bez drugiego mówi bardzo niewiele.

Klasyczna zasada: oczy na środku

Tradycyjne instrukcje proszą, abyś skupił wzrok na środku siatki i znalazł liczby za pomocą widzenia peryferyjnego, nie poruszając oczami. To wymagająca zasada. W przeglądzie z 2016 roku Rosenholtz opisuje widzenie peryferyjne jako podstawę szerokiego zakresu zadań wzrokowych, w tym wyszukiwania wzrokowego, pomimo jego znacznej utraty informacji. Utrzymanie oczów całkowicie nieruchomo jest trudne i żadna aplikacja nie sprawdza, czy tak robisz. Traktuj tę zasadę jako jeden ze sposobów gry i porównuj tylko czasy rozgrywki w ten sam sposób.

Co faktycznie mierzy twój czas

Znajdowanie liczb w kolejności łączy kilka etapów: skanowanie w poszukiwaniu celu, jego rozpoznawanie, śledzenie, która liczba jest następna, oraz poruszanie palcem. Najbliższym dobrze zbadanym odpowiednikiem jest część A Testu Łączenia Śladów (Trail Making Test), w której osoba łączy liczby od 1 do 25 w kolejności numerycznej. W badaniu z 2009 roku Sánchez-Cubillo i współpracownicy doszli do wniosku, że część A wymaga głównie zdolności wzrokowo-percepcyjnych. Czas Schulte najlepiej odczytać w ten sam sposób: wyszukiwanie wizualne i szybkość reakcji, na tej siatce, na tym urządzeniu, tego dnia.

Czego to nie mierzy

Czas Schulte’a nie jest wynikiem IQ, testem wzroku ani diagnozą. Dane normatywne dla Testu Łączenia Punktów, opublikowane przez Tombaugh w 2004 roku na 911 dorosłych osobach, pokazują, że wyniki w tym teście pogarszają się wraz z wiekiem i niższym poziomem wykształcenia. Porównywanie swojego czasu z czasem nieznajomego w internecie jest więc znacznie mniej użyteczne niż porównywanie go z własnymi wcześniejszymi wynikami. Jeśli zauważysz rzeczywistą zmianę w widzeniu, odwiedź optyka lub lekarza, zamiast polegać na siatce.

Sprawdzone twierdzenia o szybkim czytaniu

Tabele Schulte'a są często sprzedawane jako narzędzie do szybkiego czytania, opierając się na założeniu, że dostrzeganie większej ilości informacji naraz pozwala czytać więcej przy jednym spojrzeniu. Przegląd badań nad czytaniem z 2016 roku, przeprowadzony przez Raynera i współpracowników, wykazał kompromis między szybkością a dokładnością: jest mało prawdopodobne, że czytelnicy mogą podwoić lub potroić swoją prędkość, na przykład z około 250 do 500–750 słów na minutę, zachowując jednocześnie pełne zrozumienie tekstu. Autorzy stawiają umiejętności językowe w centrum szybkości czytania i zalecają ćwiczenie czytania oraz rozwijanie słownictwa.

Czy ta praktyka przyniesie efekty w innych sytuacjach?

W 2016 roku Simons i jego współpracownicy przejrzeli badania cytowane przez firmy zajmujące się treningiem mózgu. Stwierdzili oni obszerne dowody na to, że trening poprawia wyniki w ćwiczonych zadaniach, mniej dowodów na zadania ściśle powiązane, a niewiele dowodów na zadania odlegle powiązane lub codzienną wydajność poznawczą. Spodziewaj się, że dzięki praktyce lepiej poradzisz sobie z tabelami Schulte. Traktuj każdą szerszą obietnicę, taką jak lepsza koncentracja w pracy, szybsze czytanie czy ostrzejsze refleksy w sporcie, jako nieudowodnioną, dopóki kontrolowane badanie nie pokaże tego dla tego ćwiczenia.

Co uznaje się za dobry czas

Nie ma wiarygodnych norm dla wersji tabel na telefon. Siatki różnią się rozmiarem, odstępami, wielkością cyfr i sposobem liczenia błędów, więc „średni czas” podany dla jednej aplikacji nie przekłada się na inną. Twoje pierwsze próby są po prostu punktem odniesienia. Najbardziej przydatnym porównaniem jest własna mediana z tygodnia, wykonywana w tych samych warunkach, a nie pojedynczy najlepszy wynik w dobry dzień.

Jak wyszukiwać efektywniej

Większość straconego czasu pochodzi z ponownego skanowania całej siatki w poszukiwaniu liczby, której nie możesz zobaczyć. Gdy liczba nie wyróżnia się, przełącz się na stały wzorzec skanowania, wiersz po wierszu lub w spiralę od środka, zamiast przeskakiwać do różnych miejsc. Wypowiadaj następny cel po cichu, gdy stukasz w bieżący. W miarę nabierania wprawy spróbuj zerknąć na następną liczbę, gdy twój palec nadal się porusza. To są strategie do tego zadania, a nie dowód szerszych umiejętności.

Najpierw dokładność, potem szybkość

Szybkość i dokładność działają przeciwko sobie. Heitz opisuje ten kompromis między szybkością a dokładnością jako jeden z najbardziej powszechnych efektów w badaniu podejmowania decyzji. Niektóre cyfrowe wersje dodają czasową karę za każdy błędny dotyk, więc pośpieszny błąd może kosztować więcej niż staranny półsekundowy ruch. Zacznij od dążenia do czystych wyników bez błędów, a następnie zwiększ tempo, gdy czyste wyniki staną się łatwe. Szybki czas z kilkoma błędami jest gorszym wynikiem niż nieco wolniejszy bez błędów.

Utrzymuj te same warunki

Czasy można porównywać tylko wtedy, gdy warunki są takie same. Używaj tego samego urządzenia, tego samego rozmiaru siatki i tych samych zasad, patrząc stale w środek lub swobodnie przesuwając wzrok. Trzymaj telefon w podobnej odległości i utrzymuj podobną jasność ekranu. Zaznacz wszystko, co nietypowe, takie jak zły sen, hałaśliwy pokój lub przerwa. Powolna próba podczas zmęczonego wieczoru mówi ci o tym wieczorze, a nie o trwałej zmianie.

Prosta rutyna ćwiczeń

Krótki, regularny czas ćwiczeń jest łatwiejszy do odczytania niż długi. Na przykład, zagraj trzy do pięciu siatek, zapisz swój najlepszy czas, medianę i błędy, i przestań, gdy twoje czasy zaczną rosnąć. Przeglądaj tydzień, a nie dzień: spadająca mediana przy niewielu błędach to prawdziwy postęp w zadaniu. Jeśli sesja jest frustrująca, zatrzymaj się i wróć jutro, ponieważ zmęczenie objawia się w twoich czasach.

Warianty warte wypróbowania

Gdy standardowa siatka staje się dobrze znana, różnorodne warianty sprawiają, że pozostaje ciekawa. Popularne wersje używają siatek o innych rozmiarach, liter zamiast cyfr lub kolorowych pól. Możesz też odliczać od 25 do 1, co zmienia kolejność, jakiej oczekują twoje oczy. Każdy wariant zapisuj w swojej własnej kolumnie w dzienniku: czas na siatce literowej nie jest porównywalny z czasem na siatce liczbowej, a mieszanie ich ukrywa Twój rzeczywisty postęp.

Gdzie pasuje Dual N-Back

Dual N-Back zawiera tabelę Schulte wśród krótkich gier w swoim Laboratorium, obok głównego ćwiczenia n-back. Każda gra tasuje liczby od 1 do 25 na siatce 5×5; stukasz je w kolejności rosnącej, podczas gdy stoper działa do setnej sekundy, a każda błędna próba dodaje karę jednej sekundy. Na końcu widzisz swój całkowity czas, średni czas na liczbę i swoje błędy. Twój najlepszy czas jest zapisywany w Twoich rekordach, a poziom Twojego Laboratorium wzrasta o maksymalnie jeden krok na grę, w zależności od Twojego czasu. Instrukcje sugerują, aby utrzymywać wzrok na środku, ale aplikacja nie może sprawdzić, gdzie patrzysz, a jej wyniki opisują tylko wydajność w tym zadaniu.

Więcej informacji

• Wikipédia · Table de Schulte
• Wikipedia · Trail Making Test
• Sánchez-Cubillo et al. (2009), Construct validity of the Trail Making Test: role of task-switching, working memory, inhibition/interference control, and visuomotor abilities, Journal of the International Neuropsychological Society
• Tombaugh (2004), Trail Making Test A and B: normative data stratified by age and education, Archives of Clinical Neuropsychology
• Rosenholtz (2016), Capabilities and limitations of peripheral vision, Annual Review of Vision Science
• Rayner, Schotter, Masson, Potter & Treiman (2016), So much to read, so little time: how do we read, and can speed reading help?, Psychological Science in the Public Interest
• Simons et al. (2016), Do “Brain-Training” Programs Work?, Psychological Science in the Public Interest
• Heitz (2014), The speed-accuracy tradeoff: history, physiology, methodology, and behavior, Frontiers in Neuroscience