Δάγκωμα των νυχιών στα παιδιά: ένας ήρεμος οδηγός για τους γονείς

Κοινή, και συνήθως όχι κρίση

Αν το παιδί σας δαγκώσει τα νύχια του, είναι σε μεγάλη παρέα. Μια ανασκόπηση του 1990 από τους Leung και Robson υπολόγισε ότι το 28 έως 33 τοις εκατό των παιδιών ηλικίας επτά έως δέκα ετών και το 45 τοις εκατό των εφήβων δαγκώνουν τα νύχια τους. Μια κοινοτική μελέτη του 2011 από τους Ghanizadeh και Shekoohi, στην οποία ερωτήθηκαν οι γονείς 743 παιδιών δημοτικού σχολείου στο Shiraz του Ιράν, διαπίστωσε ότι το 22,3 τοις εκατό των παιδιών είχαν δαγκώσει τα νύχια τους τους προηγούμενους τρεις μήνες. Τα στοιχεία διαφέρουν μεταξύ των μελετών και των πληθυσμών, αλλά περιγράφουν μια κοινή συμπεριφορά.

Συχνά τρέχει σε οικογένειες

Στην ίδια μελέτη του 2011, το 36,8 τοις εκατό των παιδιών που δάγκωσαν τα νύχια τους είχαν τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειας που το ίδιο έκανε και τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν περισσότερες πιθανότητες να δαγκώσουν. Οι Leung και Robson αναφέρουν τη μίμηση άλλων μελών της οικογένειας και την κληρονομικότητα μεταξύ των προτεινόμενων αιτιών. Δεν πρόκειται για φταίξιμο. Είναι πρακτικό: αν δαγκώσετε τα νύχια σας, το παιδί σας μπορεί να το δει και το να δουλεύετε τη δική σας συνήθεια μαζί με τη δική του μπορεί να είναι ένα από τα πιο πειστικά πράγματα που κάνετε.

Τι τείνει να το πυροδοτήσει

Οι αιτίες που προτείνονται στη βιβλιογραφία είναι συνηθισμένες. Οι Leung και Robson αναφέρουν το άγχος, τη μίμηση των μελών της οικογένειας, την κληρονομικότητα, μια μεταβίβαση από μια παλαιότερη συνήθεια του πιπιλίσματος του αντίχειρα και τα κακώς διατηρημένα νύχια. Ένα άρθρο του Tanaka και των συνεργατών του 2008 προσθέτει άγχος, μοναξιά και αδράνεια. Σε καθημερινούς όρους, προσέξτε τις καταστάσεις και όχι το παιδί: μακρινά ταξίδια με το αυτοκίνητο, χρόνο οθόνης, δύσκολες εργασίες για το σπίτι, αίθουσες αναμονής, τεταμένες στιγμές στο σχολείο. Το μοτίβο συνήθως γίνεται σαφές μέσα σε μια ή δύο εβδομάδες μετά από ήσυχη παρατήρηση.

Γιατί η γκρίνια βγάζει μπούμερανγκ

Το ένστικτο είναι να το επισημαίνεις κάθε φορά. Ο Tanaka και οι συνεργάτες του δηλώνουν ότι η τιμωρία, η γελοιοποίηση, η γκρίνια και οι απειλές δεν είναι κατάλληλες προσεγγίσεις και ότι το κλειδί της επιτυχίας είναι η συναίνεση και η συνεργασία του δαγκώματος των νυχιών. Ο Leung και ο Robson συνέστησαν τη χρήση υπενθυμίσεων μόνο με τη συγκατάθεση του παιδιού. Ένα παιδί που διορθώνεται συνεχώς τείνει να μάθει να δαγκώνει εκεί που κανείς δεν μπορεί να δει, κάτι που αφαιρεί τη συνείδηση ​​ότι οποιαδήποτε πραγματική πρόοδος εξαρτάται και προσθέτει ένταση σε μια συνήθεια που μπορεί να τροφοδοτήσει η ένταση.

Ξεκινήστε με μια συζήτηση, όχι έναν κανόνα

Επιλέξτε μια ήρεμη στιγμή, όχι τη στιγμή που θα τους πιάσετε να δαγκώνουν. Ρωτήστε αν το δάγκωμα τους ενοχλεί και αν θα ήθελαν βοήθεια για να σταματήσουν. Εάν πουν όχι, αυτή η απάντηση είναι επίσης πληροφορία και το πιο χρήσιμο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να περιμένετε και να φροντίσετε τα νύχια τους. Εάν πουν ναι, συμφωνήστε μαζί για το πώς φαίνεται η βοήθεια, για παράδειγμα ένα ιδιωτικό σήμα που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε δημόσια και δεν θα το προσέξει κανείς άλλος και συμφωνήστε ότι μπορούν να σας πουν πότε δεν βοηθάει.

Η περιποίηση των νυχιών είναι η πιο εύκολη νίκη

Το πιο απλό βήμα είναι το φυσικό. Η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας συνιστά να διατηρείτε τα νύχια σας κομμένα κοντά, γιατί υπάρχουν λιγότερα για να δαγκώσετε. Διατηρήστε τα λεία και αντιμετωπίστε τα σκισμένα κομμάτια δέρματος δίπλα στα νύχια κόβοντάς τα αντί να τα αφήνουν να βρουν τα δόντια, καθώς η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας κατατάσσει τα σκισμένα κομμάτια δέρματος δίπλα στα νύχια μεταξύ των φυσικών αιτιών του δαγκώματος. Οι Leung και Robson περιγράφουν τη φροντίδα των νυχιών και των πετσετών ως σημαντικό μέρος της θεραπείας. Κάντε τη φροντίδα των νυχιών ρουτίνα, όχι αντίδραση στο δάγκωμα.

Δώστε στα χέρια κάτι να κάνουν

Η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας προτείνει την αντικατάσταση της συνήθειας με μια καλή, όπως το παιχνίδι με μια μπάλα άγχους ή ένα παιχνίδι ταραχής όταν εμφανίζεται η παρόρμηση, ώστε τα χέρια να παραμένουν απασχολημένα και μακριά από το στόμα. Για ένα παιδί, αφήστε το να επιλέξει το αντικείμενο. Κρατήστε το εκεί που συνήθως συμβαίνει το δάγκωμα, στο αυτοκίνητο, στο τραπέζι των εργασιών ή δίπλα στον καναπέ. Ένα αντικείμενο που επέλεξαν οι ίδιοι είναι πολύ πιο πιθανό να χρησιμοποιηθεί από το ένα χέρι που τους δίνεται ως διόρθωση.

Επαινέστε την προσπάθεια, όχι τα νύχια

Οι Leung και Robson αναφέρουν τη θετική ενίσχυση και την τακτική παρακολούθηση ως σημαντικά μέρη της θεραπείας. Επαινέστε τις στιγμές που το παιδί σας παρατήρησε την παρόρμηση και έκανε κάτι άλλο, όχι μόνο την ημέρα που τα νύχια του φαίνονται καλύτερα, γιατί το να παρατηρεί είναι η ικανότητα. Εάν χρησιμοποιείτε μια ανταμοιβή, συμφωνήστε μαζί της εκ των προτέρων και κρατήστε τη μικρή και σχετίζεται με την προσπάθεια. Τα τακτικά, low-key check-in, ίσως μία φορά την εβδομάδα, λειτουργούν καλύτερα από τις καθημερινές επιθεωρήσεις των χεριών τους.

Κοιτάξτε το άγχος, όχι μόνο τα δάχτυλα

Οι Leung και Robson συνιστούν η θεραπεία να κατευθύνεται σε οποιεσδήποτε επιταχυνόμενες αιτίες στρες. Εάν το δάγκωμα έχει αυξηθεί πρόσφατα, ρωτήστε τι άλλο έχει αλλάξει: ένα νέο σχολείο, ένα νέο αδερφάκι, προβλήματα φιλίας, κακός ύπνος, περίοδος εξετάσεων. Τα νύχια μπορεί να είναι το πιο ορατό σημάδι για κάτι για το οποίο το παιδί σας δεν έχει βρει ακόμα λόγια. Η βοήθεια με την υποκείμενη ανησυχία συχνά μειώνει το δάγκωμα έμμεσα, και έχει σημασία για το δικό της καλό.

Τι γίνεται με το πικρό βερνίκι;

Το βερνίκι νυχιών με πικρή γεύση πωλείται ευρέως για αυτόν τον σκοπό και η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας το περιγράφει ως ασφαλές αλλά με απαίσια γεύση. Για τα παιδιά υπάρχουν δύο προφυλάξεις. Ελέγξτε την ετικέτα του προϊόντος για οδηγίες σχετικά με την ηλικία και ρωτήστε έναν φαρμακοποιό εάν έχετε αμφιβολίες. Και σκεφτείτε την προσέγγιση: Ο Tanaka και οι συνάδελφοι απαριθμούν παρασκευάσματα με πικρή γεύση που χρησιμοποιούνται ως υπενθυμίσεις μεταξύ προσεγγίσεων που δεν είναι κατάλληλες από μόνες τους. Εάν το χρησιμοποιείτε, χρησιμοποιήστε το με τη συμφωνία του παιδιού σας, ως ένα εργαλείο σε ένα σχέδιο στο οποίο είναι μέρος.

Οι έφηβοι χρειάζονται μια διαφορετική προσέγγιση

Η εκτίμηση των Leung και Robson για τους εφήβους ήταν υψηλότερη από ό,τι για τα μικρότερα παιδιά και οι έφηβοι είναι συνήθως πιο συνειδητοποιημένοι για τα χέρια τους. Οι υπενθυμίσεις των γονέων μπορεί να αισθάνονται ενοχλητικές σε αυτήν την ηλικία. Προσφέρετε πληροφορίες και εργαλεία, σεβαστείτε την απόφασή τους για το αν και πότε θα ενεργήσουν και αφήστε τους να εκτελέσουν το σχέδιο οι ίδιοι. Ένας έφηβος που επιλέγει να παρακολουθεί τη συνήθεια του, με διαθέσιμη υποστήριξη όταν το ζητήσει, βρίσκεται σε πολύ πιο ισχυρή θέση από εκείνον που παρακολουθείται.

Πότε να μιλήσετε με έναν γιατρό

Μιλήστε με το γιατρό του παιδιού σας εάν υπάρχει αιμορραγία, επαναλαμβανόμενος τραυματισμός ή σημάδια λοίμωξης όπως ερυθρότητα, πρήξιμο, ζέστη ή πύον γύρω από ένα νύχι, που το NHS αναφέρει ως λόγους για να επισκεφτείτε έναν γενικό ιατρό. Ζητήστε επίσης συμβουλές εάν το δάγκωμα συνοδεύεται από άλλες επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές όπως το τράβηγμα των μαλλιών ή το μάζεμα του δέρματος, εάν προκαλεί σημαντική ενόχληση στο παιδί σας ή εάν έχετε ευρύτερες ανησυχίες σχετικά με το άγχος, την προσοχή ή τη διάθεση. Σε μια μελέτη του 2008 σε παιδιά που παραπέμφθηκαν σε κλινική ψυχικής υγείας, ο Ghanizadeh διαπίστωσε ότι το δάγκωμα των νυχιών ήταν συχνό και συμβούλεψε τους κλινικούς γιατρούς να ρωτήσουν γι' αυτό.

Τι να περιμένουμε

Η πρόοδος είναι αργή και ανομοιόμορφη και τα νύχια χρειάζονται μήνες για να αναπτυχθούν, επομένως η εμφάνιση υστερεί αρκετά σε σχέση με την προσπάθεια. Η Αμερικανική Ακαδημία Δερματολογίας σημειώνει ότι το δάγκωμα των νυχιών ξεκινά συνήθως από την παιδική ηλικία και μπορεί να συνεχιστεί στην ενήλικη ζωή, επομένως δεν υπάρχει εγγυημένη ηλικία στην οποία σταματά από μόνο του. Στοχεύστε σε λιγότερα επεισόδια που παρατηρούνται και έχουν διακοπεί, πιο υγιές δέρμα γύρω από τα νύχια και ένα παιδί που νιώθει υποστήριξη και όχι παρακολούθηση. Αυτά είναι πραγματικά κέρδη ακόμη και πριν αλλάξουν τα νύχια.

Όπου ταιριάζει το NailSafe

Το NailSafe έχει σχεδιαστεί για κάποιον που θέλει να αλλάξει τη συνήθεια του, ώστε να ταιριάζει σε ένα μεγαλύτερο παιδί ή έφηβο που επιλέγει να το χρησιμοποιήσει, με την υποστήριξη ενός γονέα. Το φωτογραφικό του ημερολόγιο χρησιμοποιεί σταθερό καδράρισμα για να δείχνει τις αλλαγές σε μήνες χωρίς υποσχόμενη προθεσμία, η εγγραφή ενεργοποίησης τους βοηθά να δουν το δικό τους μοτίβο και η σύντομη ρουτίνα SOS τους δίνει κάτι να κάνουν μόλις παρατηρήσουν μια παρόρμηση. Δεν είναι εργαλείο για την παρακολούθηση κάποιου άλλου και δεν είναι διάγνωση ή θεραπεία.

Περαιτέρω ανάγνωση

• Leung & Robson (1990), Nailbiting, Clinical Pediatrics
• Ghanizadeh & Shekoohi (2011), Prevalence of nail biting and its association with mental health in a community sample of children, BMC Research Notes
• Tanaka, Vitral, Tanaka, Guerrero & Camargo (2008), Nailbiting, or onychophagia: a special habit, American Journal of Orthodontics and Dentofacial Orthopedics
• Ghanizadeh (2008), Association of nail biting and psychiatric disorders in children and their parents in a psychiatrically referred sample of children, Child and Adolescent Psychiatry and Mental Health
• American Academy of Dermatology: How to stop biting your nails
• NHS: Nail problems