Clutch · मार्गदर्शक
काही काळाने ज्यांच्याशी तुम्ही बोललेच नाही अशांसाठी मेसेज कसा पाठवायचा
लांब शांतता नंतर मेल मिळाल्याचे कौतुक लोकांच्या अपेक्षेपेक्षा अधिक का होते, प्रथम काय लिहावे, अंतर कसे सांगावे, आणि उत्तर न आले तर काय करावे.

या मार्गदर्शकामध्ये१३
प्रथम मेसेज इतका कठीण का वाटतो
जितकी शांतता जास्त काळ टिकते, तितका प्रथम मेसेज जड वाटतो. तुम्हाला वाटते की दुसऱ्या व्यक्तीला ते विचित्र वाटेल का, अंतराचे स्पष्टीकरण देणे आवश्यक आहे का, त्यांनी पुढे सरलं का. त्यामुळे मेसेज ड्राफ्टमध्ये राहतो, शांतता वाढते, आणि पुढचा प्रयत्न अजून कठीण वाटतो. या जास्तीत जास्त जडपणाचा स्रोत मेसेज कसा स्वीकारला जाईल याबाबतची भाकिते आहेत, आणि संशोधन सुचवते की ती भाकिते अनेकदा खूप निराशावादी असतात.
लोकांना संपर्क साधल्याबद्दल जितके वाटते त्यापेक्षा अधिक कौतुक मिळते
प्रारजीवित प्रयोगांच्या मालिकेत, लियू आणि सहकार्यांनी आढळले की लोकांना संपर्क साधताना किती आवडते हे लोक कमी समजतात, मग ते थोड्या तपासणी संदेशाने असो किंवा छोट्या भेटवस्तूसह असो. ज्या लोकांशी संपर्क साधला गेला त्यांची लक्ष वेधले की कोणीतरी त्यांच्याशी बोलल्याचे ऐकून त्यांना किती आश्चर्य वाटले आणि ते आश्चर्य अधिक कदरसह जोडले. जेव्हा संपर्क अधिक आश्चर्यचकित करणाऱ्या परिस्थितीत येतो आणि जेव्हा दोन लोक कमी जवळचे असतात, तेव्हा ही कमी समजणे अधिक होते. दीर्घ गुप्तता अनेकदा संदेश अधिक आश्चर्यचकित आणि अधिक दूर दर्शवते, ज्यामुळे सुचते की एक साधा नोट अपेक्षेपेक्षा जास्त महत्त्वाची असू शकते.
असहजता सामान्यतःही जास्त मोजली जाते
कृतज्ञतेबाबत देखील अशीच पोकळी दिसून येते. कुमार आणि एप्ली यांच्या प्रयोगांमध्ये, लोकांनी आभारांचे पत्र लिहिले आणि प्राप्तकर्त्यांना कसे वाटेल याचा अंदाज लावला. त्यांनी अंदाज केलेल्या पेक्षा प्राप्तकर्त्यांना किती आश्चर्य वाटेल आणि किती सकारात्मक भावना येतील याचा त्यांनी कमी अंदाज लावला, आणि प्राप्तकर्त्यांना ते किती अस्वस्त वाटेल हे त्यांनी जास्त अंदाज लावले. ही अपेक्षा लोकांमध्ये कृतज्ञता व्यक्त करण्याची तयारी किती आहे याशी संबंधित होती. अस्वस्ततेची भीती खरी आहे; त्याची अचूकता ही समस्या आहे.
जुन्या संबंधांचे महत्त्व अजूनही आहे
लेव्हिन, वॉल्टर आणि मर्नीघन यांनी कार्यकारी एमबीए विद्यार्थ्यांना त्यांच्या निष्क्रिय संपर्कांशी पुन्हा संवाद साधण्यास सांगितले, जे लोक ते विसरलेले होते, एका कार्य प्रकल्पाबाबत. त्या निष्क्रिय संबंधांकडून मिळालेल्या सल्ल्याची तुलना त्यांच्या वर्तमान संपर्कांतील सल्ल्याशी केली असता ती चांगली ठरली, आणि पूर्वी मजबूत असलेले नाते पुन्हा जोडल्याने कार्यक्षमता, नवीन कल्पना तसेच विश्वास आणि सामायिक दृष्टिकोन प्राप्त झाला. तो अभ्यास कामाबाबत होता, पण धडा सर्वत्र लागू होतो: शांत झालेले नाते आवश्यक नाही की त्याची चांगली बाजू गमावलेली असेल.
पहिला संदेश सोपा ठेवा
पहिल्या संदेशाचे एकच काम आहे: उत्तर देणे सोपे असावे. त्यांना विचार करत असल्याचे सांगा आणि एक हलकेसे प्रश्न विचारा. "आपण ज्यावेळी ऐकायचो त्या बँडच्या पोस्टरला पाहिले आणि तुम्हा विचार आला. सध्या कसे आहात?" इतकंच पुरेसे आहे. आपल्या जीवनाबद्दल लांब अपडेट किंवा आपण का गायब झालात याचे विश्लेषण यावरून सुरुवात करू नका; संभाषण सुरू झाल्यावर त्यासाठी वेळ मिळेल.
तुम्ही सामायिक करत असलेल्या काही खऱ्या गोष्टींपासून सुरू करा
सर्वात सोपे पहिले संदेश अस्तित्वात असण्याचे एक कारण असते. एक सामायिक स्मरण, एक सहलीचा फोटो जो तुम्ही एकत्र घेतला, एक जोक जो फक्त तुम्ही दोनजण समजता, त्यांच्यासाठी महत्त्वाची तारीख, किंवा त्यांचा नवीन नोकरीबद्दल तुम्ही पाहिलेला समाचार, हे सर्व अनविन्यस्त प्रश्न “अत्ता का?” या प्रश्नाचे उत्तर देतात, कोणत्याही स्पष्टीकरणाशिवाय. ते दुसऱ्या व्यक्तीला प्रत्युत्तर देण्यासाठी काही ठोस देतात, जे सामान्य “हॅलो, खूप वेळ झाला” असे नाही करत.
अंतराची एकदा हलकेच जिक्र करा
तुम्हाला असा भास करावा लागणार नाही की शांतता कधीच झाली नाही, आणि औपचारिक माफीची गरज नाही जोपर्यंत तुमच्यात काही विशिष्ट चुकीचे झाले नाही. एक हलके मान्य करणे पुरेसे आहे: “खूप जास्त वेळ झाला.” जर खरोखर दुखापत झाली असेल, जसे की एक साजरा करायचा प्रसंग चुकवणे किंवा कठीण क्षणात संदेश उत्तर न मिळणे, तर त्या थोड्यावेळा नमूद करा आणि त्याची जबाबदारी घ्या; संदेशाद्वारे माफी कशी मागायची याबद्दल आमचा मार्गदर्शक स्पष्ट करतो.
उत्तराची ताण कमी करा
एवढा संदेश ज्यासाठी त्वरित किंवा दीर्घ उत्तर अपेक्षित आहे तो मिळवणे कठीण असते. स्पष्ट जागा सोडा: “उत्तर देण्याची घाई नाही, मला फक्त हाय म्हणायचे होते.” हे दुसऱ्या व्यक्तीस सांगते की कोणताही उत्तर, कधीही, स्वागतार्ह आहे, ज्यामुळे उत्तर देणे सोपे होते.
त्यांना उत्तर देणे सोपे करणारे काहीतरी द्या
एक विशिष्ट प्रश्न सांगणे सोपे असते जसे की “काय नवीन आहे?”, जे दुसऱ्या व्यक्तीला महिने किंवा वर्षे सारांशित करण्यास विचारतो. त्यांच्या आयुष्यातील काहीतरी विचारले जे तुम्हाला माहीत आहे: त्यांचा कुत्रा, त्यांचे काम, ते ज्या शहरात गेले, ते ज्या संघाचे समर्थन करतात. एकदा त्यांनी उत्तर दिले की, त्यांनी काय सांगितले त्याबद्दल विचारत राहा. थेट संभाषणांच्या अभ्यासात, ह्वांग आणि सहकारी यांना आढळले की जे लोक जास्त प्रश्न विचारतात, विशेषतः पुढील प्रश्न, त्यांना त्यांच्या संभाषण साथीदारांकडून जास्त आवडतात.
जर त्यांनी उबदारपणे उत्तर दिले
त्यांच्या उत्साहाशी आणि त्यांच्या संदेशांच्या लांबीशी जुळवा. जर ते तुम्हाला प्रश्न विचारतील, तर उत्तर द्या आणि एक प्रश्न परत पाठवा. एकदा संभाषणाला थोडी गती मिळाल्यानंतर, काहीतरी ठोस सुचवा जर तुम्हाला त्यांना भेटायचे किंवा ऐकायचे असेल: कॉल, कॉफी, फेरफटका. सहज नाकारण्याचा मार्ग असलेला विशिष्ट प्रस्ताव अस्पष्ट “आपण कधी तरी भेटूया” पेक्षा जास्त प्रेमळ आहे.
जर उत्तर कमी असेल, किंवा नाही
एक संक्षिप्त उत्तर केवळ व्यस्त आठवड्याचे प्रतिबिंब असू शकते, तुमच्यावर निकाल देण्याऐवजी. उत्तर नसेल तर, काही काळाने एक सौम्य फॉलो-अप करणे योग्य आहे; त्यानंतर, त्यास शांत राहू द्या. तुम्ही संपर्क साधला, त्यांना माहित आहे की तुम्ही त्यांच्याबद्दल विचार केला, आणि दार उघडे राहते. सतत संदेश पाठवणे एक दयाळू कृती दाबामध्ये बदलू शकते.
संपर्क साधणे एक सवय बनवा
मित्रमैत्री अनेकदा कोणाच्याही निर्णयाशिवाय फीकी पडते, फक्त यासाठी की कोणीही लिहित नाही. एक छोटेसे सवय याला विरोध करते: जेव्हा एखादा व्यक्ती तुमच्या मनात येतो, तेव्हा संदेश पाठवा, त्याऐवजी चांगल्या क्षणाची वाट पहात राहू नका जो क्वचितच येतो. लोक सतत संपर्क साधण्याच्या महत्त्वाचे कमी मोल करतात, हे पाहता, लिहिण्याचा धोका सहसा आणखी एका वर्षाला गेला तर येणाऱ्या धोकेपेक्षा कमी असतो.
Clutch कुठे बसते
Clutch हा iPhone साठी एक संदेश स्टुडिओ आहे. “मित्राशी संपर्क साधा” हे त्याच्या Reply ideas साधनातील पाच परिस्थितींपैकी एक आहे, ज्यात अनेक शैलीतील वाक्यरचना आहेत, त्यात एक स्पष्ट करते की प्रत्युत्तर देण्यात कोणतीही घाई नाही. तुम्ही स्वतः वाक्यरचना निवडा, संपादित करा आणि कॉपी करा. Clutch तुमच्यासाठी कधीही संदेश पाठवत नाही, आणि ते दुसऱ्या व्यक्तीची भावना कधीही अंदाज लावत नाही.
प्रश्न
काही वर्षांनी कोणालातरी मेसेज पाठवणे विचित्र आहे का?
साधारणतः तुम्ही जितका भितीत असता, त्यापेक्षा कमी. प्रयोगांनी आढळले आहे की लोक सतत अंदाज लावतात की इतरांना त्यांच्या संपर्काबद्दल किती आनंद होतो, विशेषत: जेव्हा संपर्क आश्चर्यकारक असतो किंवा नाते दूर झालेले असते.
पहिला संदेश किती लांब असावा?
लहान: एक किंवा दोन वाक्ये, ज्यात तुम्हाला त्यांची आठवण का आली हे आणि एक हलका प्रश्न. दीर्घ अपडेट तेव्हा पाठवता येईल जेव्हा ते प्रतिसाद देतील.
संपर्क ठेवू न मिळाल्याबद्दल मला माफ मागायला हवे का?
एखादे हलके कबूल, जसे की “खूप वेळ झाला आहे”, हे पुरेसे आहे जेव्हा काही ठोस चुकीचे झाले नसते. जर खरोखर दुखापत झाली असेल, तर थोडक्यात तिचे नाव घेतले आणि जबाबदारी स्वीकारा.
जर त्यांनी उत्तर दिले नाही तर?
थोड्या वेळाने जास्तीत जास्त एक सौम्य फॉलो-अप पाठवा, नंतर थांबा. त्यांना माहित आहे की तुम्ही त्यांचा विचार केला, आणि दरवाजा उघडा राहतो.
पुढील वाचन
- Liu, Rim, Min & Min (2023), The surprise of reaching out: Appreciated more than we think, Journal of Personality and Social Psychology
- Kumar & Epley (2018), Undervaluing gratitude: Expressers misunderstand the consequences of showing appreciation, Psychological Science
- Levin, Walter & Murnighan (2011), Dormant ties: The value of reconnecting, Organization Science
- Huang, Yeomans, Brooks, Minson & Gino (2017), It doesn’t hurt to ask: Question-asking increases liking, Journal of Personality and Social Psychology



