LarpGPT
فارسی
← بازگشت به برنامه

LarpGPT · راهنماها

اصطلاحات دوربین و لنز برای فرمان‌های تصویری هوش مصنوعی: فاصله کانونی، دیافراگم و کادر‌بندی

فاصله کانونی، دیافراگم، اندازه نما و زاویه دوربین در واقع در یک عکس چه تغییری ایجاد می‌کنند و چگونه می‌توان آن‌ها را در یک فرمان تصویری AI نوشت تا نتیجه واقعی به نظر برسد.

LarpGPT — دستورات عکس هوش مصنوعی
LarpGPT · دستورات عکس هوش مصنوعی
در این راهنما۱۴

چهار تصمیم پشت هر عکس

هر عکس بر چهار تصمیم دوربین استوار است: محل قرارگیری دوربین، وسعت دید لنز، میزان وضوح صحنه و میزان پر شدن قاب توسط موضوع. نوشتن این تصمیمات در یک فرمان به یک تولیدکننده تصویر دستورالعمل‌های ملموس و بصری می‌دهد به‌جای کلمات مبهمی مانند «سینمایی» یا «خیره‌کننده». این راهنما اصطلاحات مهم را توضیح می‌دهد و هر کدام در یک عکس واقعی چه تغییری ایجاد می‌کنند. هیچ تولیدکننده‌ای آن‌ها را دقیقاً دنبال نمی‌کند، بنابراین آن‌ها را به‌عنوان سرنخ‌های قوی در نظر بگیرید و هر نتیجه را بررسی کنید.

فاصله کانونی، به زبان ساده

فاصله کانونی که به میلی‌متر نوشته می‌شود، توضیح می‌دهد که یک لنز چقدر پهن یا باریک می‌بیند. مرجع، فرمت فول‌فریم ۳۵ میلی‌متری است. برای آن فرمت، تولیدکنندگان به طور معمول ۵۰ میلی‌متر را به عنوان لنز نرمال انتخاب کرده‌اند و لنزی با فاصله کانونی ۳۵ میلی‌متر یا کمتر، جزو لنزهای واید (زاویه باز) محسوب می‌شود. در سوی دیگر، لنزهای کوتاه یا تله‌فوتوی پرتره معمولاً در بازه ۸۵ تا ۱۳۵ میلی‌متر قرار می‌گیرند. اعداد زیر از این قاعده پیروی می‌کنند.

زاویه باز: ۳۵ میلی‌متر و کمتر

یک لنز واید انگل صحنه‌ی زیادی را در بر می‌گیرد، که برای فضاهای داخلی، معماری، مناظر و نمایشی از یک فرد در محیط اطرافش مناسب است. در یک پرامپت، فاصله کانونی را با پهنای موردنظر جفت کنید: «24 میلی‌متر، کل آشپزخانه قابل دید است، در سمت چپ». مراقب چهره‌ها باشید. انحراف پرسپکتیو به‌ویژه در پرتره‌هایی که با لنز واید از فاصله کوتاه گرفته می‌شوند، قابل توجه است، بنابراین یک پرتره نزدیک «در 16 میلی‌متر» احتمالاً ویژگی‌ها را کشیده نشان می‌دهد.

نرمال: حدود 35 تا 50 میلی‌متر

یک لنز نرمال میدان دیدی را بازتولید می‌کند که برای یک ناظر انسانی طبیعی به نظر می‌رسد. چنین لنزهایی برای صحنه‌های شهری، لحظات مستندسازانه، غذا روی میز و اشیاء روزمره مناسب هستند. وقتی می‌خواهید یک تصویر شبیه یک عکس معمولی و نه یک عکس سبک‌دار باشد، «35 میلی‌متر» یا «50 میلی‌متر» نقطه شروع منطقی است، همراه با توضیح ساده‌ای از محل دوربین.

تله‌فوتو پرتره: 85 تا 135 میلی‌متر

لنزهای بلندتر بخش باریک‌تری از صحنه را نشان می‌دهند، و بازه ۸۵ تا ۱۳۵ میلی‌متر به عنوان تله‌فوتوی پرتره طبقه‌بندی می‌شود. در یک درخواست، «پرتره ۸۵ میلی‌متر» با قاب‌بندی سر و شانه یا نیم‌قد خوب جفت می‌شود، به طوری که پس‌زمینه به یک ناحیه کوچک پشت سوژه کاهش یابد. اصطلاحات تله‌فوتوی بلندتر، مانند ۲۰۰ میلی‌متر یا ۴۰۰ میلی‌متر، نیاز به بخش حتی باریک‌تری دارند، مناسب برای سوژه‌های دور و جزئیات کوچک دور از دوربین هستند.

دیدگاه از فاصله می‌آید، نه از لنز.

این نکته آسان است که از دست برود. تغییرات در پرسپکتیو خطی به دلیل فاصله بین دوربین و سوژه ایجاد می‌شود، نه خود لنز: دو عکس از همان صحنه که از همان نقطه گرفته شده‌اند، پرسپکتیو یکسانی نشان می‌دهند، هر چند که لنز متفاوت باشد. لنز بیشتر تعیین می‌کند که چه مقدار از صحنه در عکس گنجانده شود. بنابراین مکان دوربین را بگویید: «عکس گرفته شده از طرف دیگر خیابان» یا «از فاصله بازو» ظاهر عکس را با اطمینان بیشتری نسبت به تنها طول کانونی تغییر می‌دهد.

طول‌های کانونی تلفن برابر هستند

دوربین‌های گوشی دارای حسگرهای کوچک هستند، بنابراین لنزهای آن‌ها با معادل ۳۵ میلی‌متری توصیف می‌شوند: طول کانونی واقعی ضرب در ضریب برش حسگر. به عنوان مثال، Apple، دوربین اصلی iPhone 15 Pro را «24 میلی‌متر، ƒ/1.78» فهرست می‌کند. این معادل‌سازی همچنین در مورد عمق میدان نیز صادق است: یک لنز 50 میلی‌متر f/2 روی دوربینی با ضریب برش ۲× مانند یک لنز 100 میلی‌متر f/4 روی دوربین فول فریم عمل می‌کند. بنابراین f/1.78 یک گوشی پس‌زمینه را به همان شکلی که f/1.8 روی دوربین فول فریم مات می‌کند، مات نمی‌کند.

دهانه دیافراگم و عمق میدان

عمق میدان فاصله بین نزدیک‌ترین و دورترین چیزهایی است که به طور قابل قبول واضح به نظر می‌رسند. این به فاصله کانونی، فاصله تا سوژه و دیافراگم بستگی دارد. دیافراگم به صورت یک عدد f نوشته می‌شود و دیافراگم کوچکتر، به این معنی که عدد f بالاتر باشد، عمق میدان را افزایش می‌دهد. در یک دستورالعمل، اثر را همراه با عدد آن توصیف کنید: «f/1.8، عمق میدان کم، پس‌زمینه به آرامی خارج از فوکوس» یا «f/11، همه چیز از پیش‌زمینه تا افق واضح است».

اندازه شات: چه مقدار از سوژه

واژگان فیلم، نام‌های دقیقی برای میزان پر شدن کادر توسط یک موضوع ارائه می‌دهد. یک نمای طولانی یا باز، محیط اطراف موضوع را نشان می‌دهد. یک نمای کامل، کل موضوع را نشان می‌دهد. یک نمای نیمه‌بلند تا حدود زانوها پایان می‌یابد، و یک نمای متوسط دقیقاً کمی بالاتر یا پایین‌تر از کمر متوقف می‌شود. یک نمای نیمه‌نزدیک، شانه‌ها را بیشتر از یک نمای نزدیک نشان می‌دهد، یک نمای نزدیک خط شانه را همچنان نشان می‌دهد، و یک نمای بسیار نزدیک تا چانه و پیشانی ادامه می‌یابد. این نام‌ها واضح‌تر از «بزرگ‌نمایی» یا «دور از موضوع» هستند.

زاویه دوربین: جایی که دوربین نگاه می‌کند

زاویه نحوه خواندن یک سوژه را تغییر می‌دهد. در سطح چشم، دوربین مستقیماً به سوی سوژه نگاه می‌کند. در شات با زاویه بالا، دوربین از لحاظ فیزیکی بالاتر از سوژه قرار دارد و به پایین آن نگاه می‌کند؛ در شات با زاویه پایین، به بالا نگاه می‌کند. دید پرنده‌ای از بالای صحنه مستقیماً گرفته می‌شود و دید کرم از روی زمین به بالا نگاه می‌کند. شات دیدگاه شخص، تصویر را از دید چشم‌های سوژه نشان می‌دهد و شات از پشت شانه نیز یک دیدگاه رایج دیگر است.

ترکیب اصطلاحات بدون تناقض‌ها.

اصطلاحات دوربین بیشتر مواقع زمانی شکست می‌خورند که با یکدیگر تناقض داشته باشند. «نمای خیلی نزدیک» و «کل رشته‌کوه قابل مشاهده» نمی‌توانند هر دو درست باشند. «f/1.4» و «همه چیز واضح» در جهت‌های مخالف عمل می‌کنند، و همین‌طور «24 میلی‌متر» و «پرتره 85 میلی‌متر» در یک جمله. برای هر تصمیم یک مقدار انتخاب کنید، آن را در یک جمله کوتاه بنویسید و مطمئن شوید بقیه متن صحنه‌ای را توصیف می‌کند که دوربین واقعاً می‌تواند آن را ثبت کند.

نام برندها ضعیف‌تر از اعداد هستند.

اغلب پرامپت‌ها نام یک مدل دوربین یا یک تلفن را می‌آورند. این می‌تواند سبک را تحت تاثیر قرار دهد، اما اثر آن بین تولیدکننده‌ها متفاوت است و پیش‌بینی آن سخت است. فاصله کانونی، دیافراگم، اندازه شات و یک جمله ساده درباره اینکه چه چیزی باید تیز باشد، دستوراتی هستند که می‌توانید روی نتیجه بررسی کنید. اگر از نام مدل استفاده می‌کنید، آن را به عنوان یک اشاره ثانویه بعد از این‌ها نگه دارید و هرگز به آن برای اصلاح قاب‌بندی یا فوکوس تکیه نکنید.

یک اصطلاح دوربین را در هر بار امتحان کنید

برای یادگیری اینکه یک اصطلاح در تولیدکننده شما چه کاری انجام می‌دهد، یک چیز را تغییر دهید و بقیه پرامپت را بدون تغییر نگه دارید. همان صحنه را با فاصله کانونی ۲۴ میلی‌متر، ۵۰ میلی‌متر و ۸۵ میلی‌متر تولید کنید، سپس با f/1.8 و f/11 و تصاویر را کنار هم مقایسه کنید. یادداشتی از اینکه کدام عبارت اثر مورد نظر شما را ایجاد کرد، نگه دارید. نتایج بین تلاش‌ها متفاوت است، بنابراین قبل از نتیجه‌گیری، چندین تصویر از هر نسخه را ببینید.

جایی که LarpGPT قرار می‌گیرد

LarpGPT یک کتابخانه از دستورالعمل‌های عکس برای سفر، معماری، خودروها و صحنه‌های سبک زندگی است. تقریباً هر دستورالعمل دارای مشخصات دوربین است، معمولاً فاصله کانونی و دیافراگم معادل یک گوشی مانند 24 میلی‌متر با f/1.78، همراه با قاب‌بندی، نورپردازی و سوژه آن. می‌توانید یک دستورالعمل را کپی کنید، فقط لنز یا قاب‌بندی آن را با استفاده از اصطلاحات بالا تغییر دهید و آن را در تولیدکننده تصویر که قبلاً استفاده می‌کنید، پیست کنید. گزینه سفارشی‌سازی آن همچنین به شما اجازه می‌دهد نورپردازی را بین چند پیش‌تنظیم تعویض کنید. LarpGPT خودش تصویری تولید نمی‌کند و نتایج بین تلاش‌ها متفاوت است.

سوالات

برای استفاده در پرامپت پرتره AI از چه فاصله کانونی باید استفاده کنم؟

لنزهای تله‌فوتو پرتره معمولاً در محدوده ۸۵ تا ۱۳۵ میلی‌متر روی فرمت فول‌فریم قرار می‌گیرند و «پرتره ۸۵ میلی‌متر» یک نقطه شروع رایج است. از فاصله کانونی بسیار کوتاه برای پرتره‌های نزدیک خودداری کنید، زیرا لنزهای زاویه باز در فاصله‌های کوتاه چهره‌ها را به طرز قابل ملاحظه‌ای تحریف می‌کنند.

چگونه می‌توانم پس‌زمینه‌ای محو در عکس AI داشته باشم؟

عمق میدان کم را هم با کلمات و هم با اعداد توصیف کنید، برای مثال «۸۵ میلی‌متر، f/1.8، پس‌زمینه کمی خارج از فوکوس». عدد f پایین به معنی دهانه دیافراگم بزرگ‌تر و عمق میدان کمتر است و این اثر با لنز بلندتر و سوژه نزدیک‌تر قوی‌تر می‌شود.

آیا نوشتن برند دوربین باعث واقعی‌تر شدن تصاویر AI می‌شود؟

به طور قابل اعتماد نه. نام یک دوربین یا تلفن می‌تواند سبک را هدایت کند، اما اثر آن بین تولیدکننده‌ها متفاوت است. فاصله کانونی، دیافراگم، اندازه نما و توضیح ساده‌ای از اینکه چه چیزی باید واضح باشد، دستورالعمل‌های روشن‌تری هستند که می‌توانید نتیجه آن را بررسی کنید.

تفاوت بین نمای نزدیک و نمای متوسط چیست؟

نمای متوسط فرد را از کمی بالاتر یا پایین‌تر از کمر به بالا قاب می‌کند. نمای نزدیک فشرده‌تر است اما هنوز خط شانه را نشان می‌دهد، و نمای خیلی نزدیک تا چانه و پیشانی متوقف می‌شود.

در ادامه مطلب

همه برنامه ها